کباب کوبیده یکی از اصیلترین و محبوبترین غذاهای ایرانی است که تاریخچهای طولانی در فرهنگ غذایی ایران دارد. این غذای خوشمزه که از ترکیب گوشت چرخکرده، پیاز و ادویههای خاص تهیه میشود، امروزه نه تنها در ایران بلکه در بسیاری از کشورهای جهان طرفداران زیادی دارد. اما ریشهی اصلی کباب کوبیده به کجا برمیگردد؟
کباب کوبیده؛ ردپایی در تاریخ ایران
کباب کوبیده از دوران باستان در میان غذاهای ایرانی جایگاه ویژهای داشته است. برخی مورخان معتقدند که روش پخت گوشت به صورت کبابی به دورهی امپراتوری هخامنشیان (حدود ۵۵۰ سال قبل از میلاد) برمیگردد. سربازان هخامنشی برای تهیه غذا، گوشت را روی سیخهای فلزی یا چوبی گذاشته و روی آتش میپختند. این روش با گذر زمان تکامل یافت و به یکی از مهمترین غذاهای ایرانی تبدیل شد.
کباب کوبیده در دوران صفویه
در دوران صفویان (۱۵۰۱-۱۷۳۶ میلادی)، غذاهای کبابی جایگاه ویژهای در دربار شاهان ایران پیدا کردند. سفرههای سلطنتی پر از انواع کباب بود و در همین دوره، کباب کوبیده به شکل امروزیاش شکل گرفت. در این دوره، رستورانهای سنتی ایرانی در شهرهایی مانند اصفهان و تبریز شروع به ارائهی این غذای لذیذ کردند و روش تهیهی آن به تدریج کاملتر شد.
در دورهی قاجار، بهخصوص در زمان ناصرالدین شاه (۱۹۰۰-۱۸۴۸ میلادی)، کبابپزی در تهران به اوج خود رسید. برخی از معروفترین کبابیهای تهران مانند “نایب” که قدمتی بیش از ۱۵۰ سال دارند، در همین دوران تأسیس شدند. در این دوره، روش پخت کباب کوبیده به عنوان یک سنت رسمی در سفرههای ایرانی شناخته شد و محبوبیت آن به شهرهای مختلف گسترش یافت.
گسترش کباب کوبیده به خارج از ایران
در قرن بیستم، مهاجرت ایرانیان به کشورهای مختلف باعث شد تا غذاهای سنتی ایرانی در سراسر جهان شناخته شوند. رستورانهای ایرانی در اروپا، آمریکا، دبی و سایر کشورها شروع به ارائهی کباب کوبیده کردند. امروزه، این غذای خوشمزه یکی از پرطرفدارترین غذاهای خاورمیانهای در رستورانهای بینالمللی محسوب میشود.